Βίκυ Καγιά: «Δεν έβλαψα κανέναν, δεν στέρησα από κανέναν το δικαίωμα να λάμψει, δεν επιβλήθηκα ποτέ»

Η Βίκυ Καγιά ήταν καλεσμένη στην εκπομπή “Buongiorno” και μίλησε για την τοξικότητα που βιώνε επί σειρά ετών στην τηλεόραση και που πλέον δεν την άντεξε, είπε “όχι” και “αντίο” σας. «Είμαι εκτός τηλεόρασης σχεδόν 2,5 χρόνια. Έχω αλλάξει. Έχω επανέλθει στον εαυτό μου. Δεν κάνει κακό η τηλεόραση, αλλά εγώ δεν είμαι δημοσιογράφος, δεν ήταν η πρωταρχική μου δουλειά αυτή, προέκυψε. Την αγάπησα, δούλεψα όπως μπόρεσα, έγινε κομμάτι της ζωής μου, έπεσα πάνω με αγάπη και ειλικρινείς διαθέσεις, αλλά από εκεί και πέρα, μετά κάπως, εγώ προσωπικά, άρχισα να χάνω τον εαυτό μου, αυτό που πραγματικά είμαι… Δεν ξέρω αν αξίζει αυτό.

Είμαι ένας άνθρωπος πάρα πολύ ανοιχτός, τσαλακώνομαι, δεν με νοιάζει να πω και τη βλακεία μου, είμαι βοηθητική, ζητάω συγγνώμη εκεί που πρέπει, είμαι πολύ ομαδική, είμαι άνθρωπος που όπου με βάλεις κάθομαι. Εκεί ξαφνικά υπήρξε μια συνθήκη που δεν ήξερες αν λένε “ναι” και εννοούν “όχι” ή το αντίστροφο. Ήταν πάντα ανοιχτή η πόρτα μου και άκουγα ότι ήταν κλειστή. Ήμουν πάντα εκεί για όλους, και άκουγα ότι δεν ήμουν. Τον έναν χρόνο λες “δεν πειράζει”. Τον δεύτερο λες “δεν πειράζει”, τον τρίτο λες “δεν κατάλαβα καλά”. Μετά αρχίζει και σε επηρεάζει αυτό. Και σκεφτόμουν ότι εμένα ο χαρακτήρας και η προσωπικότητά μου είναι αυτό, πώς ξαφνικά έχω καταλήξει να ακούω μόνο κάτι άλλο;

«Έπρεπε καθημερινά να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας»

Υπήρχε μία εικόνα και μία ιστορία πολύ διαφορετική από αυτό που πραγματικά είμαι. Και τελικά λες δεν μπορώ να προσπαθώ συνέχεια να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας και να μπαίνω συνέχεια σε αυτή τη διαμάχη να εξηγώ τι είμαι και τι δεν είμαι. Και έλεγα μήπως τελικά δεν μου ταιριάζει όλο αυτό το πράγμα. Αυτό το είχα ξαναζήσει με τον “Πρωινό καφέ”, εκείνο το δίμηνο - τρίμηνο, αλλά μετά τελείωσε. Δεν είναι μόνο το τι λέγεται για μένα, είναι το κλίμα γενικότερα μέσα και έξω.

Έχω μάθει από μικρό παιδί να λένε πολλά πράγματα για εμένα, αρνητικά και θετικά, ιδιαίτερα στο μόντελινγκ που ξεκίνησα. Η απόρριψη και ο τρόπος του να διαχειρίζεσαι λίγο σκληρά τον άλλο ήταν κάτι πολύ αποδεκτό από εμένα, γιατί έτσι έμαθα, είχε μπει πια μέσα στο DNA μου, μέσα στην κοψιά μου και το είχα συνηθίσει να γίνεται ως κανονικότητα. Όμως είναι πολύ δύσκολο μετά από πάρα πολλά χρόνια καριέρας, απόρριψης και δουλειάς αληθινής να χρειάζεται καθημερινά να εξηγήσω ότι δεν είμαι ελέφαντας και δεν εννοώ για φήμες, εννοώ και στην καθημερινότητα της δουλειάς. Δεν έχει καμία σημασία να πω πράγματα και ονόματα.

«Γιατί να ταλαιπωρούμαι σε μια τοξικότητα και επιθετικότητα»

Άρχισα να μην εμπιστεύομαι και άρχισα να το ψάχνω σε βάθος, από πού πηγάζει αυτό, τι είχε συμβεί. Έπιασα ανθρώπους να πω πράγματα. Για κάποια χρόνια έλεγα ότι αυτό είναι το παιχνίδι, δεν έδινα και πάρα πολύ σημασία, γιατί ήμουν πολύ επικεντρωμένη στη δουλειά επειδή την αγαπούσα. Δεν έβλεπα τι γίνεται δεξιά και αριστερά. Όταν σήκωσα τα μάτια μου και άρχισα να ρωτάω και να μαθαίνω και να ξεσκεπάζω, συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει λόγος... Εφόσον δεν άλλαζε αυτό το πράγμα, δεν υπήρχε καμία διάθεση από τους άλλους να αλλάξει, για ποιον λόγο να κάθομαι να ταλαιπωρούμαι, σε μία τοξικότητα και επιθετικότητα, όσα νούμερα κι αν κάνει; Αυτή είναι η δική μου ιστορία και πλευρά. 

Πρότεινα αλλαγές και λύσεις αλλά δεν έγιναν αποδεκτές και πολύ καλώς δεν έγιναν. Τα έχω πολύ καλά με τον εαυτό μου για πάρα πολλούς λόγους. Κοιμάμαι πάρα πολύ ήσυχα το βράδυ. Δεν έβλαψα κανέναν. Δεν στέρησα ποτέ από κανέναν το δικαίωμα να υπάρχει, να λάμψει και να φτιάξει την πορεία και τη ζωή του. Δεν επιβλήθηκα ποτέ ούτε στο κανάλι, ούτε στους συνεργάτες μου με κανέναν τρόπο, γιατί δεν θεωρώ ότι αυτοί είναι σωστοί τρόποι για να προχωρήσεις με αρμονία. Αν υπάρχουν εντάσεις ποιος ο λόγος να παραμείνεις σε μία μόνιμη ένταση;

«Δεν έχω μίσος ή κακία για κανέναν»

«Δεν έχω μέσα μου πικρία. Δεν θέλω να πω τίποτα που να κατηγορήσω και να αφήσω το παραμικρό υπονοούμενο. Θα ξανασυνεργαζόμουν με κάποιους ανθρώπους, μόνο αν και η απέναντι πλευρά έλεγε ξέρεις κάτι: “έγινε βλακεία, τα αφήνουμε όλα πίσω και τα ξεχνάμε”. Μονόπλευρα πια δεν θα ήθελα να υπάρχω σε συνεργασίες που μόνο εγώ βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο κι ο άλλος μισοάδειο.

Υπήρξαν κάποια στρατόπεδα και διαφωνίες, χωρίς λόγο. Δεν έχω μίσος ή κακία για κανέναν. Δεν έχω τίποτα αρνητικό μέσα μου για κανέναν, όμως επειδή είμαι ένας αξιοπρεπής άνθρωπος και σέβομαι τον εαυτό μου και τους γύρω μου, θα πρέπει να είμαστε όλοι επί ίσοις όροις».